ความในใจพระสงฆ์ใหม่
ผมอยากขอบคุณพระเจ้าที่ทรงนำผมมาไกลถึงขนาดนี้
และเมื่อมองย้อนกลับไปในวันที่ผมยังเป็นเด็ก
ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะเดินทางมาถึงจุดนี้ได้ ผมขอขอบคุณครอบครัว บรรดาคุณพ่อ (บาทหลวง)
ครู อาจารย์ เพื่อน ๆ และทุก ๆ ท่าน
ที่มีส่วนในการส่งเสริมกระแสเรียกของเด็กคนหนึ่ง จนวันนี้กำลังจะบวชเป็นพระสงฆ์
และเริ่มต้นชีวิตแห่งการรับใช้พระเจ้าในอีกสถานะหนึ่ง
จากเด็กคนหนึ่งที่ตัดสินใจเข้าบ้านเณรในปี
2010 ความคิดเรื่องการอยากเป็นพระสงฆ์ในเวลานั้นยังห่างไกลจากความฝันของผมมาก
สำหรับเด็กอายุ 13 ปี ผมเพียงอยากใช้ชีวิตวัยเด็กกับเพื่อน ๆ อยากเรียน อยากเล่น
และฝึกฝนตนเองตามระเบียบวินัยที่บ้านเณรสอน ทั้งการมีความศรัทธามากขึ้น จนกระทั่งจบ
ม.6 ผมจึงเริ่มรู้สึกว่า ความรักต่อกระแสเรียกนี้ค่อย ๆ เติบโตขึ้นโดยไม่รู้ตัว
และผมอยากโอบกอดมันเอาไว้ให้แน่นที่สุด
สิ่งนี้ทำให้ผมตัดสินใจเดินหน้าต่อไปในบ้านเณรกลาง จนถึงบ้านเณรใหญ่
ตลอดช่วงเวลานั้น ผมเก็บเป้าหมายและสิ่งที่อยู่ในใจไว้กับตัวเอง โดยไม่อยากพูดเรื่องการบวชเป็นพระสงฆ์กับใคร จนกระทั่งผมเข้าสู่ปีที่ 5 ในชั้นเทววิทยาผมจึงค่อยตอบคำถามนี้กับคนอื่น เพราะผมคิดว่า นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับพระเจ้า ผมเพียงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป และฝากทุกอย่างไว้กับพระองค์ ทั้งเรื่องครอบครัว และเรื่องต่าง ๆ ในชีวิต ผมขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์เสมอ
แม้เส้นทางตลอดการเป็นเณรไม่เคยง่ายเสมอไป
แต่ผมก็ยังเชื่อและวางใจลึก ๆ ว่า พระเจ้าจะทรงนำผมไปเสมอ และผมรู้ตัวอยู่เสมอว่า ผมไม่ได้เดินทางมาอย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ค่อย ๆ ถูกหล่อหลอมผ่านผู้คน ประสบการณ์ ความผิดหวัง ความสำเร็จ ความล้มเหลว
และแม้กระทั่งวันที่ผมอ่อนแอ และพระเจ้าทรงใช้สิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตทำให้ผมเติบโต
และทำให้ผมเข้าใจมากขึ้นว่า
การเดินตามกระแสเรียกไม่ใช่การเดินทางที่ปราศจากปัญหา
แต่เป็นการเรียนรู้ที่จะวางใจ และพร้อมเดินไปกับพระในทุก ๆ ก้าวในชีวิตของผม
ท้ายที่สุด
ผมอยากขอบคุณพระเจ้า และขอบคุณทุก ๆ คนที่ได้มีส่วนในกระแสเรียกของเด็กคนหนึ่ง
ตั้งแต่วันที่ยังไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน จนถึงวันที่ผมได้รู้ว่า ตลอดทางที่ผ่านมา
พระเจ้าทรงเดินข้างผมมาเสมอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น